دیوان اشعار
غزل شمارهٔ 47
وحدت کرمانشاهی
رخی چو لاله و زلفی چو مشک تر داری
لبی چو غنچه، دهانی پر از شکر داری
ز تنگی دهن غنچه، عقل حیران است
ولی ز غنچه دهانی تو تنگتر داری
ترا که گوش بنای نی ست و نغمۀ چنگ
چسان ز نالۀ شبهای من خبرداری؟
بدست هجر سپردی مگر عنان وصال
که رنگ زرد و لب خشک و چشم تر داری؟!
چو سالکان طریقت بکوی عشق درآی
بدل اگر نه غم از ترک پا و سر داری
بامردوست اگر سر نهی بحکم قضا
برون ز عالم جان، عالمی دگرداری