آی واژه - سیمین بهبهانی - اشعار پراکنده

ستاره دیده فروبست و آرمید بیا شراب نور به رگ های شب دوید بیا

ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت گل سپیده شکفت و سحر دمید بیا

شهاب یاد تو در آسمان خاطر من پیاپی از همه سو خط زر کشید بیا

ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم ز غصه زنگ من و رنگ شب پرید بیا

به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار بهوش باش که هنگام آن رسید بیا

به گام های کسان می برم گمان که تویی دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

نیامدی که فلک خوشه خوشه پروین داشت کنون که دست سحر دانه دانه چید بیا

امید خاطر سیمین دل شکسته تویی مرا مخواه از این بیش ناامید بیا