آی واژه - سیمین بهبهانی - اشعار پراکنده

ندیده ام گلی و غنچه ای به دامن خویش چه خیر دیده ام از سیر باغ و گلشن خویش

غبار ماهم و دامان کس نیالودم زمن چرا همه برچیده اند دامن خویش؟

خیال او چو در آمد به کلبه ام شب تار زبان شکر گشودم ز بخت روشن خویش

چو دید چشم حسود ستاره بزم مرا ز جای جستم و بستم به خشم روزن خویش

گران بها نکنم جامه و سبکبارم که منتی ننهادم ز جامه بر تن خویش

برهنه مهرم و دوزم چو او به دامن چرخ سجاف ابر زری هر سحر به سوزن خویش

صراحیم که نشستم به بزم غیر و رواست که سرخوشش کنم از خون سرخ گردن خویش

ز شمع شعر من این عطر عشق نیست شگفت که شعله یی ست که بر می فروزدم از تن خویش.