آی واژه - سیمین بهبهانی - اشعار پراکنده

مرکبی از توانگری مغرور آفتی شد به جان طفلی خرد

طفل در زیر چرخ سنگینش جان به جان آفرین خویش سپرد

پدر و مادر فقیرش را خلق از این ماجرا خبر دادند

آن دو بدبخت روزگار سیاه شیون و آه و ناله سر دادند

مادر از جانگدازی آن داغ بر سر نعش طفل رفت از هوش

خشک شد اشک دیدگان پدر خیره در طفل ماند ، لال و خموش

وان توانگر پیام داد چنین که : به درد شما دوا بخشم

غرق خون شد اگر چه طفل شما غم چه دارید ؟ خون بها بخشم

وای از این سفلگان که اندیشند زر به هر درد بی دواست ، دوا

زر به همراه داغ می بخشند داغ را زر ، دوا کجاست ، کجا ؟

بار اول ، جواب آن پیغام بود پیدا که غیر عصیان نیست

لیک معلوم شد ضعیفان را پنجه با زورمند ، آسان نیست

عاقبت خون بها قبول افتاد زانکه جز آن چه رفت ، چاره نبود

که به رد عطیه و انعام طفل را هستی ی دوباره نبود

روزی آن داغدیده مادر را دوستی بی خبر ز یار و دیار

فارغ از ماجرای محنت دوست آمد از بهر پرسش و دیدار

نگهی خیره ، هر طرف ، افکند خانه را با گذشته کرد قیاس

با گلیمی اتاق زینت داشت روی در بود پرده یی کرباس

در زوایای فقر ، این ثروت سخت در چشم زن بعید آمد

نگهش زیرکانه می پرسید کاین تجمل چسان پدید آمد ؟

مادر داغدیده گفتی خواند که چه پرسش به دیدگان زن است

کرد دیوانه وار ناله و گفت وای ! این خون بهای طفل من است