آی واژه - سیمین بهبهانی - اشعار پراکنده

نیمه شب در بستر خاموش سرد ناله کرد از رنج بی همبستری

سر ، میان هر دو دست خود فشرد از غم تنهایی و بی همسری

رغبتی شیرین و طاقت سوز و تند در دل آشفته اش بیدار شد

گرمی خون ، گونه اش را رنگ زد روشنی ها پیش چشمش تار شد

آرزویی ، همچو نقشی نیمه رنگ سر کشید و جان گرفت و زنده شد

شد زنی زیبا و شوخ و ناشناس چهره اش در تیرگی تابنده شد

دیده اش در چهرهٔ زن خیره ماند وه ، چه زیبا و چه مهر آمیز بود

چنگ بر دامان او زد بی شکیب لیک رویایی خیال انگیز بود

در دل تاریک شب ، بازو گشود وان خیال زنده را در بر گرفت

اشک شوقی پیش پای او فشاند دامنش را بر دو چشم تر گرفت

بوسه زد بر چهرهٔ زیبای او بوسه زد ، اما به دست خویش زد

خست با دندان لب او را ، ولی بر لبان تشنهٔ خود نیش زد

گرمی شب ، زوزهٔ سگ های شهر پردهٔ رویای او را پاره کرد

سوزش جانکاه نیش پشه ها درد بی درمان او را چاره کرد

نیم خیزی کرد و در بستر نشست بر لبان خشک سیگاری نهاد

داور اندیشهٔ مغشوش او پیش او ، بنوشتهٔ مغشوش او

پیش او ، بنوشته طوماری نهاد ...

وندر آن طومار ، نام آن کسان کز ستم ها کامرانی می کنند

دسترنج خلق می سوزند و ، خویش فارغ از غم زندگانی می کنند

نام آنکس کز هوس هر شامگاه در کنار آرد زنی یا دختری

روز ، کوشد تا شکار او شود شام دیگر ، دلفریب دیگری

او درین بستر به خود پیچید مگر رغبتی سوزنده را تسکین دهد

وان دگر هر شب به فرمان هوس نو عروسی تازه را کابین دهد

سردی ی تسکین جانفرسای او چون غبار افتاد بر سیمای او

زیر این سردی ، به گرمی می گداخت اخگری از کینهٔ فردای او