آی واژه - شیخ بهایی - شیر و شکر - بخش ۳ - فی نصیحة نفس الامارة و تحذیرها من الدنیا الغدارة

ای باد صبا، به پیام کسی چو به شهر خطاکاران برسی

بگذر ز محلهٔ مهجوران وز نفس و هوی ز خدا دوران

وانگاه بگو به بهائی زار کای نامه سیاه و خطا کردار

کای عمر تباه گنه پیشه! تا چند زنی تو به پا تیشه؟

یک دم به خود آی و به آیین چه کسی به چه بسته دل، به که همنفسی

شد عمر تو شصت و همان پستی وز بادهٔ لهو و لعب مستی

گفتم که مگر چو به سی برسی یابی خود را، دانی چه کسی

درسی، درسی ز کتاب خدا رهبر نشدت به طریق هدا

وز سی به چهل، چو شدی واصل جز جهل از چهل، نشدت حاصل

اکنون، چو به شصت رسیدت سال یک دم نشدی فارغ ز وبال

در راه خدا، قدمی نزدی بر لوح وفا، رقمی نزدی

مستی ز علایق جسمانی رسوا شده ای و نمی دانی

از اهل غرور، ببر پیوند خود را به شکسته دلان بربند

شیشه چو شکست، شود ابتر جز شیشهٔ دل که شود بهتر

ای ساقی بادهٔ روحانی زارم ز علایق جسمانی

یک لمعه ز عالم نورم بخش یک جرعه ز جام طهورم بخش

کز سرفکنم به صد آسانی این کهنه لحاف هیولانی