دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳
شیخ بهایی
در مزرع طاعتم، گیاهی بنماند
دردست بجز ناله و آهی بنماند
تا خرمن عمر بود، در خواب بدم
بیدار کنون شدم که کاهی بنماند