دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲
شیخ بهایی
آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت
و ز دیدهٔ خون گرفته، بیرون شد و رفت
روزی، به هوای عشق، سیری می کرد
لیلی صفتی بدید و بیرون شد و رفت