دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶
شیخ بهایی
شیرین سخنی که از لبش جان می ریخت
کفرش ز سر زلف پریشان می ریخت
گر شیخ به کفر زلف او پی بردی
خاک سیهی بر سر ایمان می ریخت