دیوان اشعار - مثنویات پراکنده
شمارهٔ ۹
شیخ بهایی
راه مقصد دور و پای سعی لنگ
وقت همچون خاطر ناشاد تنگ
جذبه ای از عشق باید، بی گمان
تا شود طی هم زمان و هم مکان
روز از دود دلم تاریک و تار
شب چه روز آمد ز آه شعله بار
کارم از هندوی زلفش واژگون
روز من شب شد، شبم روز از جنون