آی واژه - شیخ بهایی - دیوان اشعار

نگشود مرا ز یاریت کار دست از دلم ای رفیق! بردار

گرد رخ من، ز خاک آن کوست ناشسته مرا به خاک بسپار

رندیست ره سلامت ای دل! من کرده ام استخاره، صد بار

سجادهٔ زهد من، که آمد خالی از عیب و عاری از عار

پودش، همگی ز تار چنگ است تارش، همگی ز پود زنار

خالی شده کوی دوست از دوست از بام و درش، چه پرسی اخبار؟

کز غیر صدا جواب ناید هرچند کنی سوال تکرار

گر می پرسی: کجاست دلدار؟ آید ز صدا: کجاست دلدار؟

از بهر فریب خلق، دامی است هان! تا نشوی بدان گرفتار

افسوس که تقوی بهائی شد شهره به رندی آخر کار

دیوان اشعار - غزلیات