آی واژه - شاطرعباس صبوحی - غزلیات

شبی بخواب زدم بوسه بر لبش بخیال هنوز بر لب آن شوخ می زند تبخال

ز چاک پیرهن اندام نازکش ماند چو عکس برگ گل اندر میان آب، زلال

بنوش باده که اندر طریقت عشق است چو شیر مادر، خون حرامزاده حلال

صبا ز روی تو گیرم نقاب بردارد که راست تاب تماشایت ای بدیع جمال

دو ابروان کمانش بدیدم و گفتم یقین که اول ماه و عیان شدست هلال

نمود تا که بمن رخ ز خویشتن رفتم نبود صبر چنینم باشتیاق جمال

اگر ببزم صبوحی شبی رسد قدمش نثار مقدم او جان دهیم مالامال