گزیدهٔ غزلیات

ای محبوب که همچون غنچه‌ای خندان زیبایی، چرا با دوری و بی‌مهری، خون در دلِ ما می‌کنی؟ تو با پرهیزگاری و غرور (خار) خود را محافظت می‌کنی و با این کار، عاشقِ خود را به‌سادگی از سر باز می‌کنی و می‌رانی.

ای فلک، تو چنان با کج‌رفتاری و جورِ خویش با من رفتار کردی که قامتم از شدتِ رنج و سختی، همچون کمان خمیده شد. امیدوارم کاخِ ستمِ تو ویران شود که این‌چنین با منِ بیچاره بد تا می‌کنی.

ای محبوبی که همچون شمعِ لرزان با نسیمِ نگاهت، آتشِ عشق را در دلِ ما شعله‌ور می‌کنی، این‌چنین عاشقِ بیچاره (پروانه) را به آتش مکش. بسیار عجیب است که با دشمنانِ خود مدارا می‌کنی اما با من که دوستِ وفادارِ تو هستم، رحم نداری.

ای محبوب که همچون غزالِ وحشی گریزپایی، برای عاشقی چون من که روحیه‌ای لطیف و خیال‌پرداز دارم، اخم کردن و گره در ابرو انداختن از روی بیزاری کارِ ناخوشایندی است؛ هرچند باید اقرار کرد که تو حتی در آن حالتِ قهرآلود نیز زیبا جلوه می‌کنی.

ما که در اوجِ بیچارگی هستیم، دیگر هیچ امیدی به آینده (فردا) نداریم. تو این حقیقتِ تلخ را به خوبی می‌دانی، با این حال همچنان با وعده‌هایِ امروز و فردا کردن، ما را بازی می‌دهی.

ای غم، بگو به کجا پناه ببرم که از دستِ تو در امان بمانم؟ تو آن‌قدر سمج و همراه‌منی که حتی در گوشه‌ی خلوتِ میخانه و در عالمِ مستی هم مرا پیدا می‌کنی و دست از سرم برنمی‌داری.

ای شهریار، ما در دنیای شعر، بلبلانِ خوش‌سخنی را در گلستانِ ادب دیده‌ایم که با نغمه‌های شیرینِ خود شور برپا می‌کنند، اما فریادِ تو و شیوه‌ی بیانِ تو از جنسِ دیگری است و یک غوغایِ تمام‌عیار و بی‌مانند است.