گزیدهٔ غزلیات

پاهایم به ستوه آمده و گله می‌کنند که چرا آن‌ها را این‌همه به دنبالِ تو می‌دوانم؛ من اگرچه به وصال می‌رسم و تو را می‌بینم، اما پاهایم از درکِ این لذتِ دیدار عاجزند و فقط رنجِ دویدن را حس می‌کنند.

من تماماً غرق در شرم و نیاز هستم و تو سرتاپا پاکی و عفتی؛ من عاشقی هستم که همیشه در حال گریز و پنهان‌کاری است تا رسوا نشود، اما تو از این درد و دشواریِ عاشقِ پنهان‌کار بی‌خبری.

نگاهِ چشمانم را در میانِ خطوطِ نامه پنهان کردم تا شاید وقتی داری نامه را می‌خوانی، دزدانه نگاهی به من بیندازی و من نیز فرصتِ دیدارِ تو را بیابم.

من با سرودنِ غزل از چشمانِ تو، تو را سرگرم می‌کنم و چقدر زیباست که تو (که معشوقی غزال‌چشم هستی) با نوای محزونِ شعرِ من، که همچون صدای نی است، رام می‌شوی.

از سرِ هر مژه‌ام قطراتِ خونِ دل، همچون لعلِ سرخ و گران‌بها آویزان است؛ ای باد، از تو می‌خواهم که برای رضای خدا، این وضعیتِ رقت‌بارِ مرا به گوشِ معشوق برسانی.

اگرچه من از جامِ عشق، چیزی جز زهرِ رنج ننوشیدم، اما ای روزگار، از تو تقاضا دارم که چنین زهرِ سختی را به کامِ حبیبِ من نچشانی.

آن روز که من مُردم و خاکستر شدم و بادِ بهاری مرا با خود می‌برد، امید دارم که دیگر با نفرت با من برخورد نکنی و دامنِ قهر از من برچینی.

می‌ترسم اشکت بر چشمانت (نرگس) بنشیند و از سوی دیگر، بیم دارم که سخنانِ من در نامه‌ات، آتشی در دلت برپا کند که شعله‌اش غیرقابلِ خاموشی باشد.

کسی را دیدی که تشنه است و کوزه‌ی آبش را می‌شکنند (اشاره به بدنامی و ظلم)؛ ای شهریار، تو نیز بدان که دقیقاً سرنوشتی همانندِ آن تشنه‌ی سوخته‌دل داری.