گزیدهٔ غزلیات

پیری و کهنسالی اگر با حفظِ شور و شوقِ جوانی همراه بود، دلپذیر و دوست‌داشتنی می‌نمود؛ اما افسوس که به دلیل بداقبالیِ من، هم توانِ جسمی‌ام را از دست داده‌ام و هم شادابیِ روح و جانم را.

برای کسی مانند من که در انزوایِ گوشه‌نشینی و ریاضتِ تنهایی فرو رفته است، هیچ تفاوتی نمی‌کند که فصلِ بهار است یا خزان؛ چرا که این تغییراتِ بیرونی اثری بر دلِ دردمندِ من ندارد.

هرگاه به کنارِ چشمه‌ای با آبِ روان می‌رسی، به یادِ لحظه‌ی وداعِ عاشق با معشوق و اشک‌هایِ حسرت‌آلودِ او بیفت و از آن عبرت بگیر.

شاید غنچه که دهانی کوچک و بسته دارد، بتواند با زبانِ اشاره، رازِ دلتنگیِ مرا به تو که خود نیز دهانی کوچک و زیبا داری، بازگو کند.

مردمانِ دنیا با تکیه بر سلامتی و امنیتِ خاطر زندگی می‌کنند، اما من کسی هستم که زنده‌ام اما نه از سلامتِ جسم بهره‌ای دارم و نه از آرامشِ خاطر نصیبی.

حضرت شعیب (ع)، دخترِ خویش را به عنوانِ پاداش و جهیزیه به عقدِ حضرت موسی (ع) درآورد؛ شگفتا که خداوند چه مزد و پاداشِ عظیمی به کسی می‌بخشد که کارِ چوپانیِ (هدایتِ) خلق را بر عهده می‌گیرد.

من هیچ مطلوب و آرزویی فراتر از تو نمی‌شناسم، چرا که تو همان حقیقتی هستی که از تمامیِ خواسته‌ها و آرزوهایِ قلبیِ من فراتر است.

ای شهریار! تو که توانِ تحملِ بارِ امانتِ الهی را نداشتی، چرا با این ذهنِ ساده و بی‌تجربه، چنین بارِ سنگینِ عشق و رنجی را بر دوش می‌کشی؟