گزیدهٔ غزلیات

ای معشوق، به شکرانه‌ی اینکه در این گلستانِ هستی چون گلی زیبا هستی، با عاشقِ خود که همچون بلبلی رنج‌دیده است و طعم تلخِ خزان و دوری را چشیده، مهربان باش و دلش را شاد دار.

زمانی که «زمستانِ عمر» یا «سرمایِ مرگ» از راه برسد، همچون راهزنی بی‌رحم، نه از زیباییِ گل اثری باقی می‌گذارد و نه از نغمه‌سراییِ بلبل؛ پس تا فرصت هست، قدر یکدیگر را بدانید.

دیشب در حسرتِ دیدار تو تا پایِ مرگ پیش رفتم و جانم به لب رسید؛ امشب حتماً بیا، زیرا هیچ تضمینی نیست که فردا فرصتی برای وصال باقی بماند.

دستِ تقدیر (گلچین) بی‌محابا و ستمگرانه به جانِ گل‌ها افتاده است؛ ای گل، تو نیز شایسته نیست که به هر نسیمِ گذرا و بی‌مقداری دل ببندی و تمایل نشان دهی.

روزگار همواره میانِ جمعِ دوستان و عاشقان جدایی می‌افکند؛ با این روشِ حساب و کتابِ فلک، در نهایت چیزی باقی نمی‌ماند و تفاوتی میانِ ما و دیگران دیده نخواهد شد (همه به فنا می‌رویم).

فرصتِ عمر آن‌قدر کوتاه است که مجالِ «تغافل» (به‌غفلت‌زدن یا خود را به نادانی زدن) را به من نمی‌دهد؛ به این حرف‌ها گوش نکن که می‌گویند در عشق باید خود را به بی‌خبری زد.

ای باغبان (یا هر کسی که به من ظلم کرد)، که آشیانه‌ی آرامشِ مرا با قهر و خشونت ویران کردی، امیدوارم روزی برسد که تو خود نیز شاهدِ نابودیِ زیبایی‌ها و داشته‌هایِ خود باشی.

اگر چرخشِ روزگار دستخوشِ تغییراتِ ناگهانی نشود، در این دوره‌ی جامِ شراب و بزمِ دوستان، خوشی و شادمانی جاری است.

اگر دیگران در زندگی به علم، هنر و توانایی‌های خود تکیه می‌کنند، خداوند برای من جز «توکل» (واگذاریِ کارها به او) سرمایه‌ای قرار نداده است.

چرا عاشق باید در مسیرِ عشق‌ورزی و انجامِ وظیفه کوتاهی کند؟ در حالی که روزگارِ فتنه و بلا، هرگز در رسیدن و آسیب زدن به ما تعلل نمی‌کند.

ای خداوند، به شکرانه‌ی فیض و زیبایی‌ای که به معشوق بخشیدی، از او بخواه که با «شهریار» که عاشقی شیدا و سرگشته است، با عنایت و مهربانی رفتار کند.