گزیدهٔ غزلیات

تو رفتی، اما همچنان حسرتِ دیدارِ دوباره‌ات در دلم باقی است؛ و همچنین حسرتِ آن عهد و پیمانی که هنگام خداحافظی با تو و دلم بستم، همچنان در وجودم زنده است.

پیش از آنکه بی‌خبر بروی، اشک‌هایم همچون گره‌ای سخت در دلم مانده بود؛ اما وقتی پیام دادی که "یار باقی است و کار (اصالتِ پیمان) باقی است"، این گرهِ غم گشوده شد.

چه پیکِ مبارکی بود که پیامی از محبوب برایم آورد. خدا را شکر که آن یارِِ اصلی همچنان پاینده است و کسی هم که این پیام را به من رساند، پایدار و ماندگار است.

آمدی و رفتی، اما این حکایتِ تلخ را با چه کسی بگویم؟ ای همدمِ غم‌ها، همچنان هم غمِ فراق باقی است و هم کسی که باید این غم را بخورد (یعنی خودِ شاعر).

ناسپاس نیستم، بارها تو را دیده‌ام؛ اما هر بار که تو را می‌بینم، شوقِِ دیدارِِ دوباره‌ات در من چنان تازه می‌شود که گویی برای اولین بار است.

شب‌هنگام، مانندِ شمعی که در حالِ سوختن است، به احوالِ خویش می‌خندم؛ چرا که از آتشِِ درونم ذوب شده‌ام و از من چیزی جز آن پیراهنِِ زرین (اشاره به شعله یا فیتیله) باقی نمانده است.

وقتی در هوایِ (حضورِ) تو، گلستانِِ آزادی نصیبم نمی‌شود، برایِِ این مرغِِ اسیرِِ در قفس، جز ناله‌هایِِ زار و سوزناک چیزی باقی نمانده است.

تو در مردانگی و پایمردی، ثابت‌قدم هستی؛ آری، مردِِ واقعی کسی است که بر سرِِ عهدی که با کسی می‌بندد، تا پایِِ دار و مرگ باقی بماند.

ای بلبلِِ شیدا، برایِِ خزانِِ دوری از گل ناله نکن؛ حتی اگر بهارِِ عمرِِ ما گذشت، اصلِِ گل و گلزار (محبوب و زیبایی) همچنان باقی است.

امید که عمرت طولانی و تن‌ات سلامت باشد، من از دوریِِ راه ترسی ندارم؛ زیرا شور و اشتیاقِِ من توشه و راهنمایِِ من است و مرکبی راهوار (عزمِِ راسخ) برایِِ پیمودنِِ این مسیر دارم.

ای خراسان، دل‌ها به شوقِِ زیارتِِ تو می‌تپد؛ همچنان استوار بمان، که تو کعبه‌یِِ آزادگان و آزادمردان هستی.

ای شهریار، ما از این دنیا خواهیم رفت، اما این سودا و عشقی که در سر داشتیم باقی می‌ماند و داستانِِ ما بر سرِِ هر کوی و برزنی همچنان نقلِِ زبان‌ها خواهد بود.