گزیدهٔ غزلیات

دلی را که از چنگِ زیبارویانِ قفقازی (که به سخت‌گیری معروف بودند) به سلامت بیرون آورده و حفظ کرده بودم، اکنون زیبارویانِ سیاه‌چشم شیرازی با دلبری و شوخی از دستم می‌ربایند.

من چنان پیرِ باتجربه‌ای هستم که حتی شیرانِ بیشه نیز نمی‌توانند مرا به بازی بگیرند؛ اما تو آن‌قدر زیبا و در عین حال شوخ و بازیگوش هستی که با منی که با بزرگان در نمی‌افتم، بازی می‌کنی.

بیا این آخرین دورِ بازیِ عشق را با خدا انجام دهیم؛ زیرا زیباییِ ابدی و عشقِ جاویدان، همیشه پیروزِ این میدان هستند.

آه و ناله دوستانِ همدم، سرانجام به تیره شدن روابط و کدورت می‌انجامد؛ بیا تا دیگر از آیینه (که نمادِ نمایان‌گرِ عیوب و سخن‌چینی است) برای بازگو کردنِ عیب‌های یکدیگر استفاده نکنیم.

به غبارِ فتنه و آشوب بگو که از سرچشمه‌ طبع و ذوقِ من برخیزد؛ چرا که ذوقِ من، همانند چشمانِ آهوان، جادویِ غزل‌سازی را به‌خوبی می‌داند.

در دیار ری که روحِ دانشمندان بزرگی مانند «فخررازی» در آن فرسوده و خسته شده است، چه انصاف و عدالتی می‌توان برای من متصور بود، حال آنکه من نه فخرِ علمی دارم و نه رازداریِ حکیمانه؟

به ذوق و قریحه خودم گفتم که پرده‌های شعر را مانند سعدی کنار بزند و خودنمایی کند، اما تو با این همه شوخی و ناز و دلبری، از هر دری وارد می‌شوی و ذوقِ مرا به بازی می‌گیری.

ای گل، کسی که تنها راه و رسمِ سرکشی و تکبر را می‌داند، شایسته مقامِ سروری و رهبری نیست؛ زیرا من سروِ راست‌قامتی را دیده‌ام که به دلیلِ آزادگی، سزاوارِ سربلندی است.

اگر از من رفتارِ ناپسندی دیدی، به بزرگواری و زیباییِ خودت ببخش؛ چرا که برای تو بهتر است زلف‌هایت را با مهربانی باز کنی، تا اینکه با خشم و اخم ابرو در هم بکشی.

شایسته و سزاوار است که مردمانِ شادِ تبریز و رندانِ خوش‌مشربِ شیراز، با خواندنِ شعرِ شهریار، اشکِ شوق از دیدگان فرو بریزند.