گزیدهٔ غزلیات

ای محبوب زیباروی که دلی سنگین و بی‌رحم داری، وقتی می‌خندی و دستت را به سمت آن خال زیبای گونه‌ات می‌بری، با همین یک حرکت ساده، آرامش و قرار را از دلم می‌ربایی و مرا آشفته‌حال می‌کنی.

هر کسی که در قمار عشق و زیبایی با تو وارد میدان شد، شکست خورد؛ پس به من بگو که چگونه با آن خالِ روی صورتت، گوی سبقت را از رقیب می‌ربایی و پیروز میدان می‌شوی؟

وقتی شیرین می‌خندی، در گونه‌ات چاله‌ای کوچک پدیدار می‌شود که گویی برای دل عاشقان است؛ اگر کسی از دامِ آن خالِ گونه‌ات جان به در ببرد، قطعاً در این چالِ گونه گرفتار خواهد شد.

وقتی زیر نور مهتاب مانند درخت سروی در کنار جویبار با وقار و زیبایی حرکت می‌کنی، مرا همچون سایه‌ای که به دنبال صاحبش کشیده می‌شود، به دنبال خود می‌کشانی.

این غوغا و سر و صدایی که عاشقان به پا کرده‌اند، همگی به دنبال توست؛ پس برو و به راه خود ادامه بده، چرا که تمام این هیاهو و شهرتِ ناشی از عاشقی نصیب تو می‌شود.

ای باد، بیهوده در پیچ و تاب زلف او خود را گرفتار نکن؛ هرچند که در گذر از آن گیسوان، بوی خوش مشک را به سمت کوه توچال می‌بری.

همیشه پیروزی در میدان زیبایی از آنِ توست و زلف تو همچون چوگان، گویِ دل‌ها را می‌رباید؛ این برتری و تاج افتخارِ زیبایی، اختصاص به امسال ندارد و همیشگی است.

ای شهریار، تو با این شعرِ نغز، شاعرانِ شکست‌ناپذیر و نامدار را مغلوب هنر خود کردی؛ اگر هم رستم نیستی، قطعاً از تبار و دودمان زالِ دستان (که نماد حکمت و خرد است) هستی.