گزیدهٔ غزلیات

زلفِ پریشانِ تو، آرامش را از خاطرِ من ربوده است و من نیز در پاسخ به آن، از آن زلفِ دلربا، تنها «بی‌قراری» را به عنوانِ یادگاری با خود دارم.

زمانی بود که دستِ من به زلفِ تو می‌رسید و با آن مأنوس بودم، اما اکنون روزگارِ پریشان و سخت، مرا زیرِ پای خود له کرده است.

حتی ستاره پروین در آسمان، در برابرِ درخششِ خورشیدِ جمالِ تو خیره و مبهوت می‌ماند؛ تو ای ماهِ من، در چشمِ من شیوه‌ای از شب‌زنده‌داری و زیبایی را به نمایش می‌گذاری که از هر درخششی برتر است.

من خود نیز همچون آهویی از مردم فراری شدم تا بتوانم تو را که چون آهویی از مردم گریزان هستی، رام و اهلی کنم.

اگر به دیدارم نمی‌آیی، بی‌تردید خواهم مرد؛ چرا که در لحظاتِ احتضار بر بالینِ من، میانِ مرگِ بی‌امان و چشم‌انتظاریِ من برای دیدارِ تو، جنگ و کشمکشی در جریان است.

اگر روزی به دیدنِ مزارِ من آمدی، به عنوانِ خون‌بهایِ این عمر که در راهِ تو از دست رفته است، تنها گیسویِ مشکینِ خود را به رسمِ سوگواری بر مزارم پریشان کن.

سرودنِ غزلِ ناب، تنها در شأن و قامتِ من است و در این قلمروِ ادبی، هیچ‌کس جز من شایستگیِ فرمانروایی و استادی ندارد.