گزیدهٔ غزلیات

من از دستِ ناله‌های خودم شکایت دارم که نتوانست بر دلِ تو تأثیر بگذارد؛ اگرچه می‌دانم که تو قلبی از سنگ داری و نمی‌توان تو را بابتِ این بی‌مهری مقصر دانست.

ای چشمان من، از این گریه‌های خونینِ طولانی خجالت‌زده‌ام؛ چرا که در اثرِ این گریه‌ها کور شدی و پیش از آنکه بتوانم از تماشای صورتِ زیبای او سیر شوم، بینایی‌ات را از دست دادی.

ای مرگ، اگر دستم به موهای بلند و زیبای یار برسد، حتی اگر وعده دیدارِ او را به روز قیامت هم محول کنی، باز هم دیر نشده و راضی هستم.

وای از دستِ تو ای معشوق که عادتِ عاشق‌کشی داری؛ گویی تو همان فرمانِ تغییرناپذیرِ سرنوشت هستی که هیچ‌کس نمی‌تواند تو را تغییر دهد.

ای عقلِ مصلحت‌اندیش، رهایی از دستِ تو برایم دشوار است، چرا که تو هرگز طعمِ زنجیرِ عشق و جنون را نچشیده‌ای تا مرا درک کنی.

عشق و تقدیر با هم همدست شدند تا مرا به این روز بیندازند؛ پس ای عقل، کنار برو که تدبیر و منطقِ تو اینجا هیچ کاری از پیش نمی‌برد.

ای خیالِ من، باید صادقانه اعتراف کرد که تو در برابرِ زیباییِ نگارِ من، هیچ تصویرِ شایسته‌ای نتوانستی ترسیم کنی و حقِ مطلب ادا نشد.

ای معشوقِ زیبا که در این قلمروِ زیبایی همچون یوسفِ مصری هستی، چه غرور و تکبری در این سلطنتِ توست که دیگر سراغی از این عاشقِ دل‌شکسته (پدر پیر) نمی‌گیری؟

ای شهریار، تو با قدرتِ شمشیرگونه‌ی قلمت در سراسرِ دنیا، به راستی ثابت کردی که هیچ دل و کشوری نیست که نتوانسته باشی با شعرِ خود تسخیر کنی.