گزیدهٔ غزلیات

ای معشوق زیباروی که از کمالِ زیبایی، شاخه‌ گل‌های رعنا و سروهای سرافراز در برابر تو شرمنده می‌شوند، تو همچون نخلِ موزون و سروِ آزادِ زیبا و باشکوهی هستی.

تو با ابروهای کمانی‌ات، قلب مرا هر لحظه هدف قرار می‌دهی و شکار می‌کنی؛ من تسلیمِ تو هستم، چرا که در صیدِ دل‌های عاشقان، استادی بی‌رقیبی.

قلمِ سحرانگیزِ تو چه نقش‌های دلربایی که بر کاغذ نمی‌کشد. ای که در زیبایی و شکوه، خودِ خسروِ شیرین‌سخنی و با مهارتِ خارق‌العاده‌ات در هنر، خودِ فرهادِ تیشه‌زنی که بی‌تیشه کار می‌کند.

همه چیزِ تو شیرین است؛ از خطِ نوشته‌هایت تا کلامت و لبانت. ای شیرین‌تر از شکر، بگو ببینم مگر تو طوطیِ قنادی هستی که چنین شیرین‌سخنی؟

من به خاطرِ این همه شیرینیِ شورانگیز و نغمه‌هایت، فریاد برخواهم آورد؛ همان‌گونه که تو با رفتارهای نازک‌دلانه‌ و شوخ و شیدایی‌ات، بر دلم ستم می‌کنی.

تو خودت یک شعرِ مجسم هستی و همچون جادو و موجوداتِ افسانه‌ای دلفریبی. آخر با کدام افسون و جادویِ شعرگونه‌ای بود که مرا این‌چنین در دامِ عشقِ خود گرفتار کردی؟

حتی اگر تمام دنیا را فراموش کنم، تو هرگز از یادم نخواهی رفت؛ البته به این شرط که تو هم گاهی به یادِ من باشی.

چقدر لذت‌بخش است اگر روزی، حتی در زمانِ مرگ و بر سرِ خاکم، تو حضور داشته باشی تا من همچون اشکی در پای تو بغلطم و جان دهم.

ای جوانی، ای بهارِ زودگذرِ عمر و ای رویایِ سحرآمیز، تو هم با تمامِ شکوه و دولتی که داشتی، همچون گلی بودی که بازیچه‌ی دستِ بادِ سرنوشت شد و از میان رفت.

ای شهریار، در پایانِ عمر، در کنارِ چشمه‌ی ذوق و استعدادِ ادبی‌ات، تصویرِ زیبایِ معشوق را دیدی و با سرودنِ این شعر، حقِ سخن را به جا آوردی.