گزیدهٔ غزلیات

روزگار پیوسته مرا همچون توپی به بازی گرفته و به هر سو پرتاب می‌کند؛ گویی کسی نیست که به حال و روزِ گریه و زاریِ من، همچون کودکی که از سرِ نادانی می‌گرید، توجهی کند.

ما سالیان درازی بود که با هم آشنا بودیم و انس داشتیم، اما چه سود که اکنون میان ما جدایی افتاده است. ای محبوب که دیر با من خو گرفتی، چرا اکنون با من این‌گونه بیگانه و غریبه شدی؟

آرزو دارم که در آغوش تو به گریه بنشینم تا بتوانم ناله و اندوهِ دلِ بی‌نوا و درمانده‌ام را با تو در میان بگذارم.

سوز و گدازِ درونیِ من، بازگوکننده حکایتِ عشقِ توست؛ حال که چنین است، لب بر لبم بگذار تا همچون نای که از درونِ خالی‌اش آواز برمی‌آید، من نیز دردِ دلم را با فریاد بازگو کنم.

ای محبوب، آیا سزای آن همه سال خدمت و وفاداریِ من این است که اکنون از تو سخنان تلخ و ناشایست بشنوم؟

بی‌فایده است که به دنبالِ چیزی جز نیکی یا بدی باشی؛ چرا که هیچ‌کدام نمی‌ماند. نه عشقِ من ماندگار است و نه زیباییِ تو، پس چرا این‌گونه با هم رفتار می‌کنیم؟

امیدوارم که این ناله‌ها و فغان‌های مداومِ من، دلِ او را نرم و مهربان کند؛ و اگر با این همه باز هم مهربان نشد، دیگر نمی‌دانم جز پناه بردن به خدا چه باید کرد.

من که در قلمروِ عشق، شهریاری می‌کنم و پادشاهم، در برابرِ تو خود را گدایی بیش نمی‌دانم. ای که در زیبایی پادشاهی، با این گدایِ عاشق این‌چنین ناسازگار نباش.