گزیدهٔ غزلیات

تو که چهره‌ای چون ماه داری، چرا راهت را گم کرده‌ای؟ آیا تو همان محبوبِ گریزان و زیبارویی هستی که اکنون راه را یافته و به نزد منِ افتاده بازگشته‌ای؟

ای محبوب سیه‌چشم، اگر برای پرس‌وجو از حالِ منِ تیره‌بخت آمده‌ای، لااقل نگاهی به موهای سپید من بینداز تا بدانی که این‌همه مدت در انتظار تو پیر شده‌ام.

کسی که به خاطر عشق تو نابود شده و در چاه غم تو افتاده، هنوز نیم‌جانی در بدن دارد. ای محبوب که مانند آینه درخشانی، مراقب باش که روبروی آهم نایستی، چرا که آه سوزان من ممکن است تو را که مانند آینه ظریفی، بشکند.

تو که از کاخ‌های پر از ظلم و ستم به سوی محله‌ی وفاداری و عشق من آمده‌ای، چنان عزیز هستی که حاضرم خاک زیر پای تو شوم تا خستگی این راه طولانی از تنت بیرون برود.

تو که همیشه مهمان کاخ‌های باشکوه بوده‌ای، در این خانه فقیرانه و کلبه درویشی من چه می‌کنی؟ چطور این محیط ساده را تاب می‌آوری؟

با وجود اینکه دلی شیروار و شجاع دارم، اما وقتی تو را می‌بینم که با نگاهی نافذ و شیرمانند، همچون آهویی خرامان به سراغم آمده‌ای، دلم از هیبت و زیبایی تو می‌تپد.

وقتی تو با چنین شکوه و زیبایی (که گویی کلاهی از خورشید بر سر داری) وارد شدی، خورشید آسمان در برابر تو کم‌اهمیت شد و کلاه از سرش افتاد تا به تو احترام بگذارد.

ای شهریار، ورود تو به حریم مقدس عشق بر تو خجسته باد، زیرا تو اکنون در پناه و سایه‌ی رحمت این عشق الهی قرار گرفته‌ای.