گزیدهٔ غزلیات

من زیبایی و جمال ظاهری ندارم که بتوانم تو را به سوی بازار عشق و عاشقیِ خود جذب کنم؛ تنها جانِ خود را در طبق اخلاص گذاشته و سر راهت نشسته‌ام تا شاید تو با لطف خود، خریدارِ این جانِ عاشق باشی.

ای معشوقی که چون غزال وحشی زیبایی و مرا گرفتارِ کمندِ عشق خود کرده‌ای، لحظه‌ای درنگ کن تا تو نیز به دامِ غزل‌ها و اشعار عاشقانه من بیفتی و اسیرِ عشقِ من شوی.

بوستانِ ذهن و استعدادِ شاعری من سرشار از گل‌های زیبایی چون لاله و نسرین (اشعارِ نغز) است؛ ای گلِ من، من در حسرت آنم که تو قدم به گلزارِ شعرِ من بگذاری.

من در برابر تو ابزار جنگی ندارم؛ سپر من صلح و صفا است و شمشیرم محبت. بنابراین، با تو در مقامِ ستیز نیستم که بخواهم با پنجه در افکندن، با تو بجنگم.

رسمِ صیادی این نیست که همه صیدها را بی‌درنگ در دام اسیر کند؛ من به کمندِ عشقِ تو افتادم، نه برای اسارت، بلکه به این امید که تو خود نگهدار و پناهِ من باشی.

من اشعارِ ناب و تازه‌ام را به داروخانه لب‌های تو می‌آورم، به این امید که با یک خنده‌ات، داروی شفابخشِ دلِ بیمار و نزارِ من باشی.

من روز روشنِ زندگی‌ام را به خاطرِ اندوهِ عشق تو، همچون شب تار کرده‌ام؛ به این امید که تو چون شمعی فروزان، در شبِ تاریکِ تنهاییِ من حاضر شوی.

به معشوق گفتم: من نیشکرِ شعر را با اشکِ دیده پرورش می‌دهم تا تو که چون طوطیِ خوش‌سخن و شیرین‌زبان هستی، بیایی و از این شکرِ کلامِ من تغذیه کنی.

معشوق در پاسخ گفت: اگر لب به سخن بگشایم، تو با آن قریحه و طبعِ گهربارت، در برابرِ کلامِ شیرین و لب‌های شکرریزِ من شرمنده و سرافکنده خواهی شد.