گزیدهٔ غزلیات

ای که همچون ماه در شب‌های دریا می‌درخشی و ای سرچشمه‌ی زیبایی‌ها؛ تو یک منبعِ واحدِ نوری، اما همچون صد دریای بیکران، دارای شکوه و افسونگری هستی.

من در برابر تو ناچیز، زشت و دربندِ تعلقات دنیوی هستم، در حالی که تو همچون ماهی تابان و رها هستی؛ سزاوار نیست که با چنین زیباییِ خیره‌کننده‌ای، خود را در حجاب و پرده پنهان کنی.

آسمان‌ها را با نورِ خود چراغانی کن، چرا که تمام افق‌ها و هستی چشم‌انتظارِ دیدنِ تو هستند؛ اکنون زمانِ غوغای جوانی و هنگامه تماشایِ شور و اشتیاق است.

چهره‌ی روحانی و آسمانیِ تو در آینه آب‌های دریا بازتاب یافته است؛ چه خوب است که دریا این فرصت را پیدا کرده که آینه‌دارِ سیمایِ زیبای تو باشد.

ستارگانِ زرین و درخشان را همچون خالِ سیاهی بر رخسارِ دریا بنشان و این صفحه آبیِ نیلگون را همچون هنرمندی چیره‌دست، با نقش و نگارِ خود بیارای.

با ساز و نوای خدایان، پرشور و آشفته برخیز؛ ای زهره (سیاره عشق و موسیقی) که شهر را به آشوب می‌کشی و به شیدایی و عاشقی مشهوری.

چنگِ ابدیت را با سازی که مسیحا می‌نوازد به صدا درآور و به آن بگو تا طنینِ ناقوس‌های کلیسا را در فضا به نوسان و حرکت درآورد.

همانند خواجه (حافظ)، من در تنهاییِ خود با سوزِ درونی و اشتیاقِ تو هم‌نوا شده‌ام؛ ای پادشاهِ خوبان، از اندوهِ این تنهایی و غربت به تو شکایت دارم و دادخواهی می‌کنم.