گزیدهٔ غزلیات

اگر تو به گلزار قدم بگذاری، زیبایی گل‌ها در برابر تو رنگ می‌بازد و بی‌ارزش می‌شود؛ اگر به بازار بروی، زیبایی تو چنان بی‌نظیر است که ارزش یوسف پیامبر که معیار زیبایی است، در برابر تو ناچیز می‌گردد.

هنگامی که تو بر بالای بام ظاهر می‌شوی، ماه از شدتِ شرمِ تماشای زیبایی تو در ابر پنهان می‌شود و گل‌ها در برابر طراوتِ روی تو، در مقایسه با خار، بی‌ارزش به نظر می‌رسند.

باد بهاری، زلفِ درختان جوان و نوپا را شانه می‌زند (همه چیز مهیای آمدن توست)، تا شاید من که در دوران پیری هستم، بتوانم به وصال تو برسم و کاری از پیش ببرم.

ای معشوقی که چون فرمانده‌ای سپاهی از زیبایی داری و شاهِ وجودِ منی، من در برابر تو سلاح تسلیم بر زمین گذاشته‌ام و هرگونه که بخواهی با من بجنگی و ستیز کنی، پذیرای آن هستم.

روزهای روشن زندگی‌ام را به خاطر عشق تو، به شب تاریک و غمگین تبدیل کردم، تنها به این امید که تو همچون شمعی در این تاریکی به سراغ من بیایی و مرا روشن کنی.

چشم امید دارم که تو با چشمان زیبای خود که حالتی خمار و خواب‌آلود دارند، در تاریکی شب به عیادت و ملاقاتِ من که بی‌قرار و بیدارم، بیایی.

تو چنان مسیحایی هستی که اگر به سرِ زلفِ تو که همچون صلیب است متوسل شوم، مردگان را زنده می‌کنی؛ ای عیسی من، امیدوارم که به یاری من بیایی.

من حاضرم تمام عمر با بیماری و رنج شبانه دست‌وپنج نرم کنم و آن را با جان و دل بپذیرم، اگر تنها یک شب، تو برای پرستاری از این بیمار به سراغ من بیایی.

ای کسی که به فکرِ احوالِ عاشقانِ گرفتار در بندِ عشقت نیستی، اندکی تأمل کن و بترس از اینکه روزگار برگردد و خودت نیز گرفتارِ چنین سرنوشتی شوی.

ای خاطره‌یِ شیرینِ یارِ قدیمی، تو آن‌قدر دلربا و زیبایی که برای من غیرت‌برانگیز است و حیفم می‌آید که غیر از من، دیگران نیز به تو بیندیشند و تو در خاطر آنان جای بگیری.

گل لاله از خاکِ جوانانِ جان‌باخته سر برآورده است؛ ای شهریار، امیدوارم که تو نیز به سرِ مزارِ من که با یادِ تو در خاک خفته‌ام، بیایی.