گزیدهٔ غزلیات

عشقی کسی بود که تنها اندوه و دغدغه‌اش، دردِ وطن بود. او در میدان عاشقی به کمال رسیده بود، به گونه‌ای که هیچ‌کس دیگر در این حد از ایثار و مردانگی جایگاه او را ندارد.

مانند دودی که از شمع خاموش برمی‌خیزد و هنوز گرمای مختصری دارد، از آهِ سرد و جان‌سوز او پس از مرگ، شعله‌های فراوانی از بیداری و غیرت در دل مردم زبانه می‌کشد.

هنوز در فضای لاله زارِ شفق و غروبِ زندگی او، خیال و یادِ او در آفاق می‌چرخد و مردم مانند پروانه‌ای که گرد شمع می‌گردد، به گرد یاد و خاطره‌اش می‌گردند.

او در ذهن خود فکر اتحاد طبقات زیردست و ستمدیده را می‌پروراند و به دنبال راهی برای رهایی بود؛ به همین دلیل، برای حاکمان زورگو و اشراف (خواجه)، کنار زدن و حذف کردن او امری کاملاً ضروری و به جا به نظر می‌رسید.

او مانند قماربازی در میدان عشق و سیاست بود که در این نبرد، جان خود را فدا کرد؛ با این حال، حریفان و دشمنان او در این بازی به هیچ پیروزی اخلاقی یا تاریخی دست نیافتند.

کسی که دلش با نور عشق زنده شده باشد، هرگز نمی‌میرد و نامش باقی می‌ماند. عشقی با مرگ جسمانی‌اش نمرده، بلکه این دشمنان و حریفانِ میدان مبارزه او بودند که شکست خورده و از نظر اخلاقی نابود شدند.

او در مسیر عاشقی و فداکاری برای وطن به جایگاهی رسید که من (شهریار) هرچقدر تند و سریع تلاش کردم که به مقام والای او برسم، حتی به گردِ پای او نیز نرسیدم.

عشقی از جان خود گذشت و پاداش این گذشت، شهادت و مرگِ با افتخار بود. این مرگ، مزدِ خدمت به کشور و نتیجه‌ی اعمالِ درخشان اوست.

کسی که دلش را با پولِ خیانت‌آمیز سیاه نکرده است، اگر چهره‌اش در راه وطن زرد و رنجور باشد، با خونِ سرخِ شهادت در پیشگاه تاریخ سرافراز و رو سفید خواهد شد.

شهریار به این نتیجه رسید که تنها درمانِ دردهای او، فدا کردنِ جانش بود؛ همان عشقی که تمام رنج و دغدغه‌اش، دردِِ بی‌پایانِ وطن بود.