گزیدهٔ غزلیات

اگر روزگار مراد و آرزوی ما را برآورده نکند یا یار (یا رقیب) به ما روی خوش نشان ندهد، چه اتفاق مهمی می‌افتد؟ این‌ها در برابر گذرِ پرشتابِ عمر، اهمیتی ندارند.

ای دل، تنها نتیجه‌ی تمام درگیری‌ها و سختی‌های زندگی، نام و شهرتی است که باقی می‌ماند؛ حتی اگر فرض کنیم این شهرت هم از میان برود، چه باک؟ هیچ رخدادِ تلخی رخ نخواهد داد.

عمر آدمی همچون پرتو آفتابی است که بر لبه‌ی بام افتاده و لحظاتی دیگر محو می‌شود؛ آفتابی که بر لب بام است، چقدر می‌تواند دوام بیاورد؟ زندگی نیز همین‌قدر بی‌دوام است.

اگر وصال و خوشیِ ما هم به صورت اتفاقی و در زمان نامناسبی رخ دهد، اهمیتی ندارد؛ تازه اگر فرض کنیم به موقع هم اتفاق بیفتد، مگر چقدر دوام می‌آورد؟ سرنوشتِ همه، پایان یافتن است.

تا کی تلاش می‌کنی که روزگار را طبق میل خود پیش ببری؟ کمی فکر کن که هر دو (تو و روزگار) به زودی از میان می‌روید، پس این تلاش‌ها چه سودی دارد؟

اگر قلبی داری و ناچار باید به چیزی در این دنیا وابسته باشی، چه چیزی زیباتر و ارزشمندتر از عشق و زلفِ یار وجود دارد؟

ما (شهریار) با وجود تمام شهرت و مقام، در نهایت گدای درگاهِ آن بزرگ‌مردی هستیم که می‌گفت: چه چیزی در این دنیا بهتر از اندیشیدن به خوشی و شراب (مستیِ معرفت) است؟