گزیدهٔ غزلیات

زندگی آدمی همچون گلی است که در بهار از خاک سر برمی‌آورد، اندک زمانی به شادی و شکوفایی می‌گذراند و با وزش باد خزان، پژمرده و نابود می‌شود.

تمام سهم ما از این دنیا همین زندگی کوتاه است؛ بنابراین ای انسانِ زیبا و مغرور، شایسته نیست که عمرِ گران‌مایه را صرفِ غم و غصه برای امور دنیوی کنی.

به دوران جوانی و شکوفاییِ وجودت مغرور مباش؛ چرا که پیری و فرسودگی، همانند آفتی در کمین توست و دیر یا زود تو را پژمرده خواهد کرد.

همواره به یاد داشته باش که اصل و حقیقتِ وجود تو «جان» است و تن تنها مرکبی برای آن؛ پس دریغ است که جانِ ارزشمند را فدای لذت‌های جسمانی کنی و تمام همت خود را صرف پرورشِ تن نمایی.

اگر حتی خانه‌ات را از عاج و لباس‌ات را از مروارید بسازی، باز هم باید همه را رها کنی و در صندوق قبر جای بگیری؛ پس دلبستگی به ثروت بی‌فایده است.

اگر مردانگیِ آن را نداری که با نیکی کردن، دل کسی را شاد کنی، دست‌کم به همان مردانگی سوگند که رنجاندنِ دل دیگران نیز گناهی بزرگ است.

بکوش تا مانند غنچه، صبحگاهان با دلی گشاده و شادمان رو به سوی روشنی داشته باشی، نه اینکه مانند لحظاتِ دلگیر غروب، در خود فرو رفته و تنگ‌نظر باشی.

آیا می‌دانی کلیدِ رسیدن به مقصود و سعادت چیست؟ این کلید در دسترسِ همگان قرار دارد و چیزی نیست جز به دست آوردنِ دلِ انسان‌های دل‌شکسته و نیازمند.

دین و تقوای ما همچون شیشه‌ای ظریف و شکننده است و راهِ زندگی دشوار و طولانی؛ باید بسیار مراقب باشیم که این سرمایه گران‌بها را تا رسیدن به مقصدِ نهایی، سالم حفظ کنیم.

چه بسیار نیکوست که انسان از کارهای ناپسند روی گردانده و به سوی نیکی‌ها بازگردد و به خاطر لغزش‌ها و بدی‌های گذشته، صادقانه ابراز پشیمانی کند.

صفحه‌ای که از لوحِ ضمیر و دلِ تو سیاه شده، با نمِ اشکِ پشیمانی و چشمِ توبه‌کار، می‌توان در یک لحظه شست و پاک کرد و سیاهی‌ها را از میان برد.

دنیا همچون مدرسه‌ای است که باید در آن درسِ عشق و محبت بیاموزی؛ پس هوشیار باش که این زندگی نوعی امتحان است و باید از شکست در آن و نرسیدن به کمال بترسی.

ای شهریار! با نصیحت و مهربانی دلِ دوستان را به دست آور؛ چرا که بی‌توجهی به دلی که شکسته است، مانند بارِ سنگینی بر گردنِ تو باقی خواهد ماند.