گزیدهٔ غزلیات

من همچون بلبلی هستم که در بندِ عشق گرفتار است و تنها از آن محبوبِ زیبا و خندان سخن می‌گویم؛ این سخنان را نیز تنها به گوشِ کسانی می‌رسانم که اهلِ فهم، درک و ادب هستند.

من آموزگارِ غزل برای محبوبانِ خوش‌خرام هستم و با نوایی ساده و بی‌تکلف، غزل‌هایم را برای آنان که خود اهلِ دل و زیبا سخن هستند، می‌خوانم.

شعر من شرحِ حالِ پریشانی و زیباییِ شگفت‌انگیزِ گیسوی یار است؛ همان گیسویی که اگر از آن (و از حالِ آشفته‌ام) نگویم و شعر نسرایم، وجودم از شدتِ این فشارِ درونی، آشفته و پریشان می‌شود.

آن حقایق و اسراری را که افرادِ عاقل و دوراندیش حتی در زمانِ امنیت و آزادی هم جرئتِ گفتن ندارند، من که در بندِ عشق اسیرم و دیوانه‌وار سخن می‌گویم، حتی در شرایطِ سختی و زندان بر زبان می‌آورم.

اگرچه از دردِ دوریِ یار همچون خاکستر، سرد و خاموش شده‌ام و عقل حکم می‌کند که سکوت کنم، اما عشق دوباره مرا شعله‌ور می‌کند و مجبور می‌شوم از شب‌های تلخِ دوری و فراق سخن بگویم.

شکایتم از زلفِ تو را با شکوه و جلالی که در اشکم نهفته است، بیان می‌کنم؛ اما افسوس که بهار و روزگارِ خوشی نیست تا این حرف‌ها را به گوشِ گل و ریحان برسانم و کسی حرفم را بشنود.

ای شهریار! تو نیز همچون حافظ، راهنمایِ راهِ عشقی؛ چرا که منِ تشنه‌کامِ حقیقت، اکنون از چشمه‌ی حیات‌بخشِ کلامِ تو می‌نوشم و سیراب می‌شوم.