گزیدهٔ غزلیات

هر بامداد که به یاد زلف پریشان و چهره زیبای تو می‌افتم، باقیِ روزم را در اندوهِ دوری تو سپری می‌کنم؛ گویی روزِ روشن من به شبِ تاریکِ غم تبدیل می‌شود.

ما همچون بلبلانی هستیم که اگر لب به سخن بگشاییم و شروع به ستایش تو ای گل (معشوق) کنیم، تمام جهانیان از زیبایی وصف تو مبهوت و سرگشته خواهند شد.

هرگاه شبِ جدایی به پایان برسد و خورشیدِ وصال طلوع کند، آن‌چنان غرق در شادی می‌شویم که رنج و داستان غم‌های شبِ گذشته را به فراموشی می‌سپاریم.

اگر عقل و هوشِ مصلحت‌اندیش بخواهد مانعِ عشقِ تو شود، آن‌چنان با یک کرشمه و نگاهِ آتشین از آن لبِ سرخ، عقل را می‌سوزانیم که گویی صاعقه‌ای خرمنِ خرمنِ هوش را خاکستر کرده است.

ای جانِ من، بازگرد که دل وقتی به اصلِ خویش (معشوق) می‌رسد، دیگر پریشانی و تردیدی ندارد؛ اگر گوشِ جان بسپاری، حقیقتِ معرفت همین یک نکته است.

اشک ریختن باعث جلا و روشنیِ چشم می‌شود، اما نه تا آن حد که آن‌چنان ببارد که چراغِ روشنِ دل را با سیلِ خود خاموش کند.

معشوق با نگاهِ بی‌رحمانه‌اش (ترک) خونِ دلم را ریخته است؛ قهرمانی همچون رستم کجاست تا این خون‌خواهی را انجام دهد، همان‌طور که انتقامِ خون سیاووش را از توران گرفتند؟

ای شهریار، غزل‌های زیبای تو سخنانی ارزشمند و ماندگار هستند، اما اگر در چنته‌ات سخن و اندیشه‌ای نو و تازه داری، بگو تا با جان و دل بشنویم.