گزیدهٔ غزلیات

ای یاران و هم‌نشینان، از جای برخیزید و هوشیار شوید تا از جامِ آگاهی بنوشیم؛ بیایید بی‌خبری و غفلت را که چون خوابی سنگین بر ما چیره شده، کنار بگذاریم و به سویِ حقیقتی دیگر رهسپار شویم.

دوباره ظرفِ بزرگِ آسمان (گردشِ روزگار)، شرابِ پاک و زلالِ یگانگی و توحید را پیشکش کرده است؛ پس ای همراهان، سر برآورید که زمانِ آن رسیده است تا از این شرابِ معرفت بنوشیم.

شب، آکنده از مهتاب و سکوتِ پرمعنا و ابدیت است؛ بیایید در این فضای روحانی، جانِ خود را به ندایِ حق (که در طبیعت جاری است) بسپاریم و آوازِ «هو» (ذکرِ یگانگیِ خداوند) سر دهیم.

من که از گذرِ روزگار، خرقه‌ی درویشی بر تن دارم و از ماه، کاسه‌ی گدایی (کشکول) گرفته‌ام، می‌خواهم که شب‌هنگام در کوچه‌های حقیقت پرسه بزنم و به دریوزگیِ عشق بپردازم.

تا کی می‌خواهید از سرِ نادانی، سنگِ غم و محبتِ زمینی را به سینه بکوبید؟ بیایید این بار به درگاهِ آن یاری برویم که چهره‌اش همچون آینه است و حقیقت را باز می‌تاباند.

بله، این فریادِ مستانه و پرشورِ ما که امشب سر داده‌ایم، می‌خواهیم که در کوی و برزنِ همان معشوقِ زیبایی که عادت به عربده‌کشی و ناز و کرشمه دارد، طنین‌انداز کنیم.

ابر بهاری بر روی سبزه و چمن خیمه زده (باران باریده) است؛ پس ما نیز بیایید همچون درختِ سروِ آزاده و بلندقامت، در کنارِ جویبارِ آب، اقامت گزینیم و دمی بیاساییم.

سنجشِ سود و زیانِ مادی در شأنِ ما نیست؛ وگرنه ما چنان دقیق و نکته‌سنج هستیم که حتی می‌توانیم مویی را از میان بشکافیم و ترازویِ عدل را به دقیق‌ترین شکل به کار بگیریم.

ای شهریار، سر و اندیشه‌ی آزاده، نه تنها باری بر تن نیست، بلکه موجبِ بلندیِ جایگاهِ انسان است؛ پس چه نیازی است که از «سرِ مگو» (اسرارِ نهان و الهی) سخن بگوییم و راز فاش کنیم؟