گزیدهٔ غزلیات

ای معشوق که همچون شاخه گلی هستی، من مانند گل‌چینی به دنبال تو در تکاپو و دوندگی‌ام؛ اما این بی‌توجهی‌ها و سردی، پاداشِ درخوری برای رنج‌های من و مراقبت‌های باغبان‌گونه‌ام در راه عشق تو نیست.

من تو را با ناز و نوازش و زحمت بسیار پرورش دادم به این امید که در کنارم بنشینی، اما ای گلِ زیبا، چرا اکنون مرا به خاک سیاه و تیره‌روزی می‌نشانی؟

ای جوان، قدر مرا بدان و به دادم برس، چرا که تو نیز به پیری خواهی رسید؛ من تمام دوران جوانی‌ام را در آستانِ تو و در حسرتِ رسیدن به تو از دست دادم.

اگر من همچون خزانه، گران‌بها و مروارید نیستم، اما این‌گونه هم بی‌ارزش و خوار (مانند سفال شکسته) نیستم که مرا نادیده بگیری؛ پس این ارتباط را به راحتی از دست مده.

از وقتی که گوشِ تو سنگین شده و به زیورِ تکبر و غرور آراسته گشته‌ای، من دیگر لب به شکایت باز نکردم، اگرچه در حسرتِ داشتنِ هم‌زبانی هستم که درد مرا بفهمد.

با اینکه هزاران زخمِ زبان از اطرافیان و روزگار خورده‌ام، اما همچنان زنده‌ام و مقاومت می‌کنم؛ روزگارِ تیره هرگز تصور نمی‌کرد که من چنین جان‌سخت باشم.

از طبع و قریحه شاعری‌ام یاری خواستم، اشکم جاری شد و به من گفت: از منِ شاعر یاری بجو، چرا که من با همین روان و ذوقِ جاری، همدمِ حقیقی تو هستم.

ای گل، بیا و از گلستانِ ذوق و هنرِ شهریار، ترانه غزل‌های ماندگار را بشنو که فراتر از زمان باقی خواهد ماند.