گزیدهٔ غزلیات

آن شب، من و مهتاب چنان به هم نزدیک و هم‌دل شده بودیم که گویی اشک‌های من با نور مهتاب در هم آمیخته بود و ما با خوشی، وجود خود را در فضای آن شب با هم یکی کرده بودیم.

در حالی که از لبِ شیرینِ تو دور بودم، همچون شمعی که روزگارش سیاه و غم‌بار است، آتشِ سوزانِ اشتیاق و آبِ اشک‌هایم را در وجودم با هم آمیخته بودم.

ترکیبِ گریه‌های خونینِ من با درخششِ خندانِ مهتاب، منظره‌ای زیبا پدید آورد؛ گویی از ترکیبِ شبنم و گل، آبرویی تازه برای جمالِ شب فراهم کردیم.

ما که از نگاهِ چشمانِ تو سرمست و در زیباییِ قامتِ تو هم‌قدم و هم‌داستان شده بودیم، از هر گوشه‌ای صدها شور و آشوب و فتنه‌ی عاشقانه برانگیختیم.

پیش از آنکه دلِ خود را در بندِ زلفِ تو گرفتار کنیم، ما از مدت‌ها قبل، پیوندِ عشق و علاقه با هر کسِ دیگری را گسسته و تنها خود را برای تو نگه داشته بودیم.