گزیدهٔ غزلیات

تا چه زمانی باید مانند باد بی‌هدف در این بیابان سرگردان و آواره باشم؟ ای معشوقی که کعبه آمال و آرزوهای من هستی، ببین که به چه حال‌وروزِ ناخوش و درمانده‌ای افتاده‌ام.

در هنگام شامگاه دلتنگ و بی‌قرارم و چشمانم پر از اشک‌های ستاره‌گونه است؛ گویی من چراغِ کم‌سویِ صبحگاهی هستم که پیش از طلوعِ خورشید، فروغش را از دست می‌دهد.

من همچون گل لاله که نشانی از داغ بر دل دارد، یادگاری از شعله‌ور بودنِ عشقِ تو هستم؛ این داغ، همان نشانه حسرت و پشیمانی عمیقی است که بر دلم گذاشته‌ای.

من که روحی بلند و لطیف (مرغ بهشت) داشتم، در دام عشق تو گرفتار شدم؛ اما تو در آن زمان بی‌تجربه و کودک‌منش بودی و قدر مرا ندانستی و مرا از دست دادی.

آشکار کردن رازها و پرده‌دری، عادت ناپسندِ تو بود، و من پنهان نمی‌کنم که به دلیل همین رفتارهای کودکانه و بی‌ملاحظه تو، از چشم تو افتادم و عزیز بودنم را نزد تو از دست دادم.

ای چرخ گردون، چه عیبی در وجود من که بنده سرافراز و عزیزِ درگاهِ خدایم بودی که مرا این‌چنین تیره‌بخت و سیاه‌روز آفریدی؟

بدونِ نوا و موسیقیِ حاصل از تارهای زلف تو که درمانگرِ دلِ من بود، اکنون با زخمه (مضراب) باد صبا و سازِ سه‌تارِ تنهایی‌ام، به عبادت و ناله مشغولم.

در کوهستانِ عشق و وفاداری، اندوهِ من همچون آبشاری جاری است که با اشک‌های شوق و فریادهای شادیِ من هم‌نوا شده و آوازی غمناک سر می‌دهد.

شب بود و فضای پر از عشق و وادیِ جدایی، و شاعرِ تنهایی که در این مسیر تاریک، هیچ ماه و چراغِ راهنمایی طلوع نکرد تا با نورِ مهر و محبتش راه را به من نشان دهد.