گزیدهٔ غزلیات

اگرچه در نظر مردم، فردی بی سر و پا، رند و گدایی سرگردان به نظر می‌آیم، اما این مقام گدایی در آستان عشق تو را با هیچ سلطنتی در این جهان معاوضه نمی‌کنم.

اگرچه حقیقتِ تو پشت هزاران پرده‌ی غیب پنهان است و دیده نمی‌شود، اما تو تنها سرچشمه‌ی حیات و حقیقت هستی؛ از این رو، من هرگز چشم از تو برنمی‌گیرم و از جستجوی تو دست نمی‌کشم.

من و همراهانم مانند دیگِ جوشانی هستیم که بر آتش عشق قرار دارد؛ ما در عین فقر، گرسنه‌ی معرفت و عشق هستیم و با شور و حرارتِ تمام در طلب معشوق می‌جوشیم.

آسمان با تعجب به من می‌نگرد که چگونه با این پیکر نحیف و لاغر، توانسته‌ام بار سنگین امانت الهی (عشق) را بر دوش بکشم.

من چنان به شرابِ عشق تو مدهوش و خواب‌آلوده‌ام که حتی آشوبِ قیامت و رستاخیز نیز بعید است بتواند مرا از این مستیِ عمیق بیدار کند.

پیام و دعوتِ عشق از دوران طفولیت (اشاره به عهد الست) در گوش جان من طنین‌انداز شده است و من تا به امروز همچنان پیرو و گوش‌به‌فرمانِ آن ندای آسمانی هستم.

ای شهریار (تخلص شاعر)، بیانِ حقایق را از سکوتِ نیمه‌شب بیاموز؛ گمان مبر که اگر لب‌هایم تکان نمی‌خورد و ساکت هستم، درونم خاموش است؛ بلکه سکوت من خود سخنی عمیق است.