گزیدهٔ غزلیات

تا به حال نه کسی را دیده‌ام و نه از کسی شنیده‌ام که به اندازه من تیره‌بخت و نگون‌سخت باشد. خدایا، من در این زندگی از این بختِ سیاه، چه رنج‌ها که نکشیدم و چه دردها که ندیدم!

در دل خود حرف‌ها و گلایه‌های بسیاری برای گفتن با یک دوست داشتم، اما دریغ و افسوس که در این زمانه، هرچه گشتم، دوستی راستین و درخور نیافتم.

اگر دیگر به هیچ‌کس چشم امید ندوخته‌ام و نگاه منتظری به کسی ندارم، دلیلش این است که تیرِ پشیمانی و ندامت، چشمِ امید مرا کور کرده و از کار انداخته است.

ای دوست، اگر تو به مقصد و جایگاهِ وفا و مروت رسیدی، سلامِ مرا هم به آن‌جا برسان؛ چرا که من هرگز در عمرم به چنین اهلِ وفا و مروتی برنخوردم.

من که وجودم همچون گیاهی بود که شاخه و برگش گرفتارِ آذرخشِ مصیبت شد، نمی‌دانم چرا اصلاً در این دنیایِ پر از حادثه روییدم و عمر گذراندم.

ای نسیمِ لطف و عنایت الهی، اندکی به این دلِ شکسته توجه کن و آن را بنواز؛ چرا که من در فضایِ حضورِ تو، از شاخه بید هم لرزان‌تر و بی‌قرارترم.

از اشک‌های چشمانم چنان آتشی در وجودم زبانه کشید که همچون گردباد، خاکِ غم را بر سرِ خود پاشیدم و دوان‌دوان به هر سو می‌رفتم.

اگر گناه باعث می‌شود چهره مردم سیاه و بدنام شود، منِ دردمند، در این شهر که پر از افرادِ بدنام و گناهکار است، سربلند و پاک‌دامن باقی مانده‌ام.