گزیدهٔ غزلیات

اگر من از عشقِ معشوقی غزال‌چشم، شعری سروده‌ام، در واقع سبکی نو و تازه را از محتوایی که شاید در نگاهِ اول ساده یا معمولی به نظر می‌رسید، پدید آورده‌ام.

اگر مانندِ چشمانِ او که سیاهی در سفیدی جای گرفته، من نیز با مرکبِ سیاه بر کاغذِ سفید، نقشِ شعر زده‌ام، در واقع غزلی بی‌مانند و نایاب همچون نگاهِ او خلق کرده‌ام.

گلایه کردن و شکایت از روزگار در آیینِ مردانِ درویش‌مسلک و عارف‌منش ناپسند است، اما من به ناچار با چنان یارانِ فریبکار و دغل‌بازی روبه‌رو شده‌ام که مرا به ستوه آورده‌اند.

لقمانِ حکیم می‌گوید که ادب را باید از بی‌ادبان آموخت؛ من نیز از رفتارهای ناپسندِ آنان، درسِ عبرت گرفته و به واکنشِ هنری و اصلاحِ خویش پرداخته‌ام.

من با اشعارِ خویش، چشمِ زیبارویانِ وطنم را سیراب می‌کنم؛ گویی در دامنه‌یِ کوه و بر تپه‌ای سرسبز، چراگاهی برای آنان فراهم آورده‌ام که از آن بهره‌مند شوند.

ای شهریار! من از گفتار و سرزنشِ مردمِ کوته‌بین هیچ آسیبی نمی‌بینم، زیرا بنیادِ سخنِ خود را چنان استوار و بی‌نقص بنا کرده‌ام که گزندی به آن نمی‌رسد.