گزیدهٔ غزلیات

قمار در راه عشق سرانجامی جز شکست ندارد، این حقیقت را از کسانی بپرس که در این راه چیزی برای باختن نداشته‌اند. روزگار نیز با افراد بداقبال سرِ سازگاری ندارد و این بی‌مهریِ فلک را باید از همان کسانی پرسید که پیوسته در زندگی شکست خورده‌اند.

دوره جوانی با غرور و ادعاهای بزرگ همراه است و دوران پیری با پشیمانی و حسرت سپری می‌شود. همچنان که پس از شبِ خوش‌گذرانی، صبحِ خمار و رنجور فرا می‌رسد، پشیمانیِ دوران پیری نیز نتیجه مستی‌های بی‌خردانه جوانی است؛ این واقعیت را از میگساران بپرس.

در گردش زمانه هیچ آرامش و ثباتی وجود ندارد، به بی‌قراران نگاه کن تا این حقیقت را دریابی. روزگار سرِ یاری و وفاداری به کسی ندارد و مهربان نیست؛ از داغ‌دیدگان و کسانی که دوستان خود را از دست داده‌اند، این بی‌وفایی را بپرس.

تو که چشمانت را به خوابی عمیق و بی‌خبر فرو برده‌ای، از حملات ناگهانیِ خیالاتِ شبانه بی‌اطلاعی. این هجومِ شبانه خاطرات را باید از کسانی پرسید که در شب‌ها بیدار می‌مانند و با یادِ یار دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

تو که از نگاه و احساس مردم دوری می‌کنی، چه می‌دانی که رنجِ جدایی چیست؟ داستانِ اشک‌های من و ناله‌های شبانه مرا از باد و باران بپرس، چرا که آن‌ها تنها شاهدانِ گریه‌های من در تنهایی بوده‌اند.

سعادت و خوشبختی در این دنیا، مانند عروسی است که یک شب بیشتر در کنار کسی نمی‌ماند. خوشبختیِ پایدار در جهان تنها یک افسانه است، این حقیقت را از سوگواران و داغ‌دیدگان بپرس که طعم ناپایداری را چشیده‌اند.

زمانه هر بنایی را ویران می‌کند، حتی اگر آن بنا، کاخ باشکوه تخت جمشید باشد. تاریخِ این دنیای کهن را از آثار به‌جامانده و ویرانه‌ها بپرس تا بدانی که هیچ‌چیز در برابر گذر زمان دوام نمی‌آورد.

با هر تولدی در این جهان، روزگار نوید مرگی را نیز با خود می‌آورد و این چرخه ادامه دارد. پژمردن گل‌های لاله و نسرین در فصل خزان را از باد بهاران بپرس که چگونه در پیِ هر شکوفایی، خزان فرا می‌رسد.

سلامتی و رهایی واقعی، دور از دسترس و در آن سوی قله‌های بلندِ قاف است. راهِ رسیدن به سیمرغ و کمال را باید از شاهین‌های تیزپرواز و شکارچیِ راه پرسید که به اوج رسیده‌اند.

حقیقتِ زیباییِ حضرت حق برای افرادِ بهانه‌گیر و مدعی آشکار نمی‌شود. برای دیدنِ نورِ حقیقت باید از اهل خلوت و عارفان چراغ گرفت و رازِ آن را از کسانی پرسید که محرمِ اسرار هستند.

کسی که گدایِ نان و فقرِ دنیوی است، همتِ بلند برای رسیدن به قله‌های معرفت را ندارد. به تبریز سفر کن و از بزرگان و شهریارانِ این دیار درباره ارزشِ والایِ معرفت بپرس.