گزیدهٔ غزلیات

اگر در شبِ تاریکِ زندگی، مسافرِ عشق هستی، نورِ ماهِ وجودت کافی است؛ همان چشمانِ بیدار و بصیرت‌مند تو برای روشناییِ مسیرت کفایت می‌کند.

اگر نگاه و دیده‌ات همچون قطب‌نمایی دقیق به سوی حقیقت (قبله) متوجه است، بدان که در مقامِ ارزش‌گذاری، یک نگاهِ عاشقانه از تو، پرارزش‌تر از انجام صدها حج ظاهری است.

زیباییِ حقیقیِ معشوق، بیابانِ خشک را به گلستان بدل می‌کند؛ پس نگرانِ سختی‌ها مباش و با اطمینان قدم بردار، چرا که همین سختی‌های راه برای تو به مثابه گل و گیاه و زیبایی است.

تو خود مردِ راه هستی و حتی اگر راهنمایی چون خضر هم نداشته باشی، باکی نیست؛ نورِ بصیرت و چشمه‌ی حیاتِ درونی‌ات، خود بهترین چراغ برای طی طریق است.

ای دل، اگر از جانبِ مردم بدی و ستم دیدی، غمگین مباش؛ زیرا پروردگارِ دادگر، حامی و دادخواه توست و همین برایت کافی است.

ثروت و نعمت‌های دنیوی نصیبِ کسانی است که از حقیقت بی‌خبرند؛ تو که چشمِ حقیقت‌بین و قدرت تشخیص داری، همین تفاوتِ تو با آنان برایت کافی است.

چه نیازی است که بخواهی به زبان ادعا کنی که عاشقِ دوستی؛ همین دلِ شکسته و اشک‌های جاریِ تو، بهترین گواهان بر صداقتِ عشقِ تو هستند.

اگر می‌توانی چنان وارسته باشی که از تاج و تختِ شاهی بی‌نیاز شوی، بدان که گدایی درِ میخانه‌ی عشق، از پادشاهیِ جهان برایت برتر است.

وقتی صبحِ تو با شرابِ معرفت آغاز می‌شود و آسمان ساقیِ توست، اگر غم و اندوه مانند لشکری به تو هجوم آورد، پناه بردن به خمره‌یِ عشق و مستی، برایت کافی است.

اگر در فصلِ خزانِ زندگی، با غمی دست‌به‌گریبان هستی، بدان که سپاهِ تو در برابر این خزان، زیبایی‌های درونی و رویشِ معنوی تو (مانند سرو و گل) است.

ای شهریار، وقتی آتشِ اشتیاقِ تو چنین شعله می‌کشد، یک آهِ سوزانِ تو کافی است تا تمامِ خرمنِ غم‌هایت را خاکستر کند و بسوزاند.