گزیدهٔ غزلیات

هنگامی که سکوت می‌کنم و از خواسته‌های دل چشم می‌پوشم، بیشترین آسیب را از تمنای لب‌های شیرین می‌بینم؛ درست مانند کسی که روزه می‌گیرد و در همان حال، بهترین خوراکی‌ها بدون اراده او در بازار ظاهر می‌شود.

تا زمانی که فصل بهار و شکوفایی است، راهی به سوی گشایش کار من باز نمی‌شود؛ این درِ بسته تنها زمانی باز می‌شود که دیگر گلی در گلزار باقی نمانده و فصل زیبایی‌ها سپری شده است.

هرگز از بخت و اقبال نخواسته بودم که به چنین دوره و زمانه‌ای برسم که گل و لاله شکوفا باشد، زیرا دوستان و حریفان از دیدن حال من نالانند و من نیز از دیدن آنان بیزارم.

هر لحظه از اعماق این خاک و سینه، دلی اندوهگین ناله سر می‌دهد؛ گویی من گلی بودم که در دست باغبان بی‌رحم (گلچین) اسیر شدم و او با بی‌مهری، مرا پرپر کرد.

گل از شدت شرم و حیا عرق کرده است؛ چرا که متوجه شده است با یک خنده‌ کودکانه و ساده، چه رنج و آزاری به عاشق روا داشته است.

گل نرگس با چشمانی نگران نظاره‌گر است، اما داغ شقایق (که نماد زخم و سوختن است) به همراه سرخی شفق و ابرهای مه گرفته، همگی گواه بر خونین بودنِ حالِ من هستند.

ابر به این دلیل بر سر گل‌های چمن‌زار می‌گرید که می‌داند خزان در راه است و به‌زودی این گل‌ها پژمرده شده و چمن‌زار آشفته خواهد شد.

شهریار است که این‌گونه با شیوه شیداییِ بلبل، در غمِ گل خود زار می‌گرید؛ پس او را به حال خود بگذارید تا در هوای گلش آزادانه سوگواری کند.