گزیدهٔ غزلیات

عاشقانِ سبک‌باری که در تاریکیِ ناشناخته‌های عشق، همچون خضرِ پیامبر راهنما هستند، از سرِ همتِ بلند و تندخویی در رسیدن به حق، حتی از آب حیات (که برای دیگران ارزشمند است) نیز به چابکی عبور می‌کنند و به چیزی فراتر از آن می‌اندیشند.

به جوهره و باطنِ این عاشقانِ شگفت‌انگیز که در ظاهر مانند گدایان می‌نمایند، نگاه کن؛ زیرا همین افراد، آینه‌دار و جلوه‌گاهِ شکوه و زیباییِ خداوند (پادشاه حقیقی) هستند.

از قیدِ خودخواهی و منیت بیرون بیا و سپس به حریم دل و میکده‌ی عشق وارد شو؛ چرا که در این ساحتِ مقدس، عارفان همگی تظاهر و اعتبارِ دنیوی خود را (که به خرقه تشبیه شده) گرو می‌گذارند تا به مستیِ عشق برسند.

غرور و تکبر را رها کن و سرِ خودخواهی را بر خاکِ تواضع بگذار؛ زیرا حتی خورشید و ماه (که در اوج آسمان‌اند) در برابر این درگاهِ الهی، متواضع و سر به زیر هستند.

چه چاره‌ای می‌توان اندیشید وقتی آن محبوبِ کامل (مهِ برج شرف) در دلِ ما ساکن است و درخششِ وجودش، ماهِ شبِ چهارده را از شرمساریِ نقص، دچار حسادت می‌کند.

چه اقبالِ بلند و سعادتِ بزرگی است که حتی خورشید و ماه، پاسبانان و نگهبانانِ این حریم و بارگاهِ والایِ الهی هستند.

ای شهریارِ طریق، در این هفت‌خوانِ دشوارِ عرفانی همچون رستم (تهمتن) دلاور باش؛ چرا که نفسِ سرکشِ انسان، دیوی چموش است و هر کسی توانِ عبور از این راه را ندارد.