گزیدهٔ غزلیات

حقیقت الهی که سراسر هستی را روشن کرده است، در حجاب است؛ همچون شمعی که در پشت پرده‌ای پنهان مانده و پروانه‌ای که در جستجوی اوست، سرگردان و حیران است.

ای معبود، خودت راه و رسم عشق‌ورزی را به ما بیاموز؛ چرا که دانشمندانِ ظاهر‌بین و عاقلانِ اندیشه‌مند، در مکتبِ توحیدِ تو تنها شاگردانی نوپا و مبتدی هستند.

تو در قلب و جانِ ما حضور داری، اما این مردم تو را در عالمِ خاکی و مادی جستجو می‌کنند؛ تو در متنِ زندگی و جانِ ما هستی، اما اینان بیهوده در جهان سرگردانند.

عاشقان، سختی‌ها و بلایای روزگار را تقدیر و موهبت می‌دانند؛ درود بر این گروه که با جان‌فشانی، بلاها را از سرِ دیگران به جان می‌خرند.

دردمندی هستم که کسی زبانِ دلِ مرا نمی‌فهمد؛ من غرق در سوز و گدازِ عشقم و یارانِ من همگی از این درد بی‌بهره‌اند و دلی خنثی دارند.

ای انسان آزاده، برای کسبِ نان و روزی، هرگز نزدِ ثروتمندان و صاحب‌منصبانِ دنیا نرو؛ زیرا این گروه بویی از مردانگی و آزادگی نبرده‌اند.

آتشی از عشقِ الهی وجود دارد که گرمابخشِ دل‌های عاشقان است؛ و این بی‌خبران که از این آتش بی‌نصیب‌اند، در واقع مردگانی بیش نیستند.

عاشقان مانند مس که با کیمیا به طلا تبدیل شده، در آتشِ عشق سوخته و خالص شده‌اند؛ رنگِ زردِ چهره‌شان نه از بیماری، بلکه نشانه‌ی ارزشمندیِ جانِ آنان است.

ای شهریار، ارزشِ سخن و هنرِ والای خود را با عرضه به نااهلان هدر مده؛ چرا که این مردمِ حیوان‌صفت، قدرِ گوهرِ سخنِ تو را نمی‌دانند.