گزیدهٔ غزلیات

جوانانِ وطن برای دست یافتن به آزادی و برپاییِ قانون، جانِ خود را فدا کردند و به جای خوابِ راحت، بسترِ خود را با خاک و خون آراستند.

از محل شهادتِ این جوانان، گل‌های لاله (نماد شهید) در دشت و بیابان می‌رویند، گویی که انقلابیون پرچمِ سرخِ پیروزی را بر سرِ راهِ خود برافراشته‌اند.

خوشا به حال آن دلاورانی که روزی خائنان را به سزای اعمالشان رساندند و آن روز را به عنوان نمادی از عدالت و پیروزی، همه‌ساله جشن می‌گیرند.

با شوری درونی و پنهان، همچون شعله‌ای آتش، کانونِ عشق و غیرت را در دل روشن نگاه دار؛ چرا که کسانی که کوره غیرت را گرم نگه می‌دارند، به بالاترین پاداش دست می‌یابند.

ترسِ ناشی از سیاست‌بازی‌های فریبنده و خوابِ غفلتی که ما را فرا گرفته، باعث شده است که همچون افرادِ مست و مخدّر، از واقعیت‌های پیرامون غافل شویم.

مشکلات با افسانه‌بافی حل نمی‌شود؛ بلکه باید رشته‌های تدبیر و خرد را به کار بست. آری، حاکمانِ زیرک و دشمنانِ حیله‌گر، برای به دام انداختنِ مردم، از افسون و فریب استفاده می‌کنند.

برای وطن که همچون لیلیِ محبوب است، باید جانِ عزیز را نثار کرد. پادشاهان و حاکمان نیز باید از شیوه مجنون، درسِ فداکاری و عشقِ راستین بیاموزند.

ای شهریار (یا ای کسی که سخن‌سنجی)، به محیطِ خود با دقت نگاه کن و بیندیش که این وضعیت و سرنوشتِ کنونی، در خورِ شخصیت و طبعِ بلندِ تو نیست.