گزیدهٔ غزلیات

فصل بهار از راه رسیده و با زیبایی‌هایش، گل‌ها را به سوی باغ و بوستان دعوت می‌کند؛ در عین حال، شنیدنِ ناله‌هایِ اندوهگینِ بلبل، هزاران قصه و حکایتِ ناگفته را در گوشِ جانم زنده می‌کند.

به پرندگانِ شادمانِ بهاری بگو که من، همچون پرنده‌ای که طعمِ تلخِ خزان و بی‌وفاییِ روزگار را چشیده است، دیگر با نوایِ شادیِ بهار هم‌نوا نمی‌شوم و سازِ دلم تنها با آوازِ حزن‌انگیزِ پاییز کوک می‌شود.

دلِ سرگردان و وامانده‌ی من، همچون مسافری تنها در میانه‌ی راه مانده است، در حالی که یاران و همراهانش همگی در قالبِ یک کاروان به سوی مقصدی نامعلوم رهسپار شده‌اند؛ اگر هم این دل صدایی از خود بروز دهد، تنها ناله‌ای است که از زنگِ کاروانِ مرگ و جدایی حکایت دارد.

چه بسیار دل‌انگیز و شگفت‌انگیز است قدرتِ نوازندگیِ دل که می‌تواند با نغمه‌هایش، چه از روایاتِ نو و تازه سخن بگوید و چه از حکایت‌های باستانی و کهن، روحِ آدمیان را به وجد و هیجان آورد.

ای دوست، اگر تارِ وجودت را با سوزِ عشق کوک کنی و با زخمه‌ی سوز و گداز بنوازی، آن‌چنان سازت را در دست بگیر که نغمه‌اش رنگِ جاودانگی به خود بگیرد و در خاطره‌ها باقی بماند.

ای دل، دکتر مرتضای شمس ما را به سوی اصالت و خویشتنِ حقیقی (خوی) فراخوانده است؛ همان‌گونه که در تاریخ می‌دانیم شمس تبریزی نیز مولانا را به سوی حقیقتِ معنوی در آذربایجان و قونیه رهنمون شد.

ای شهریار، بارِ حکمت و اندیشه‌های مولانا را بر اشترانِ معرفت بار کن و آماده‌ی سفر شو؛ چرا که شمس در مقامِ پیر و راهنما، با شور و اشتیاق ندا سر داده و ساربانِ این کاروان، سرودِ وصال می‌خواند.