گزیدهٔ غزلیات

آیا ممکن است که فصل بهار با همه زیبایی‌اش از راه رسیده و لاله‌ها شکفته باشند، در حالی که من همچنان در این گوشه دنج و انزوا که برایم حکم زندان را دارد، بدون حضور تو مانده‌ام؟

گلی که در شب، بلبلِ شیدا برای آن ناله و خروش سر ندهد چه ارزشی دارد؟ و چه بهاری است آن بهاری که در آن، گلِ زیبا در کنارِ خارِ آزاردهنده روئیده باشد و لطافت خود را از دست داده است؟

شاید یارِ من که از حالِ این روزهای من بی‌خبر است، دوباره به همان خانه قدیمیِ مشترک‌مان سر زده باشد تا سراغی از آن شعرها و زمزمه‌های عاشقانه که با هم داشتیم بگیرد.

امیدوارم که او آن غبارِ تیرگی و کینه‌ای که بر دلش نشسته بود را کنار زده باشد و دوباره با مهربانی و آشتی، به سوی این دلِ رنجیده و آزرده من بازگشته باشد.

کسی که از سرِ خشم و قهر از کنار ما رفت، اکنون شایسته است که از سرِ مهر و دوستی بازگردد؛ چرا که رسمِ یاری و وفاداری این است که یار برای جویای احوال شدن به دیدار عاشق بیاید.

آرزو دارم که در باغ و چمن، به شکلِ لاله درآیم تا شاید روزی آن دلبر که چهره‌اش به زیبایی لاله است، برای تماشای گل‌ها به این سو بیاید و مرا ببیند.

ای شهریار، این عشق و دیوانگیِ تو به چه چیزی می‌ماند؟ به روزِ روشن و پرفروغی که در دلِ تاریکیِ یک کابوسِ شبانه ظاهر شده باشد (امری محال و متناقض).