گزیدهٔ غزلیات

ای گل! در برابرِ زیبایی و عطرِ تو، گل‌های طبیعی هیچ رنگ و بویی ندارند و لبانِ تو چنان آبی حیات‌بخش دارند که آبِ حیاتی که در افسانه‌ها از آن یاد کرده‌اند، در برابرش هیچ ارزشی ندارد.

عشقِ من به تو در شهر زبانزدِ خاص و عام شده است؛ من آشکارا عاشقِ تو هستم و این حقیقت، نیازی به گفتگو و شرحِ اضافه ندارد.

عفت و پاکدامنیِ تو آن‌قدر ارزشمند است که در همه‌ی جهان خریدار دارد؛ تو مانندِ کسانی نیستی که خود را در بازارِ ریا و هوس به نمایش می‌گذارند.

من جز ستایشِ چهره‌ی زیبای تو در پیشِ رو، سخنی پشتِ سرت نمی‌گویم؛ تو چنان کاملی که مانندِ گلی یک‌رو هستی و ظاهر و باطنت یکی است و پشت و رویی نداری.

اگر در دورانِ پیری آرزویِ وصالِ تو را دارم، مرا سرزنش مکن؛ چرا که جوانی که این‌گونه آرزویِ عشق و وصال را در سر نداشته باشد، نقص و عیبی در اوست.

وقتی چهره‌ی درخشانِ تو پدیدار می‌شود، خورشید در برابرش رنگ می‌بازد و دیگر رویِ آن را ندارد که خود را تابان و درخشان بداند.

ای معشوق! با مژگانت که مانندِ تیر است، دلِ مرا زخمی کرده‌ای؛ می‌خواهم با زلفِ تو آن را بدوزم و ترمیم کنم، هرچند که دلم چنان پاره‌پاره است که دیگر تاب و توانِ بخیه خوردن را ندارد.

تو از من صبر و شکیبایی می‌خواهی، حال آنکه من آن‌قدر توان ندارم که صبر کنم؛ من نیز وصالِ تو را می‌طلبم، در حالی که تو اصلاً چنین قصدی نداری.

ساقی با من که دلی در سینه ندارم و دلباخته‌ام، سرِ ناسازگاری دارد؛ شاید در سبویِ میِ او برایِ عاشقِ دل‌شکسته‌ای چون من، شرابی نمانده است.