گزیدهٔ غزلیات

خداوندا، دعا می‌کنم که هرگز مبادا معشوق من دچار ضعف و ناتوانی یا بدبختی شود؛ ای کاش تمام دردها و بلاهای او بر جان من نازل شود.

زمانی که من در اثر گرفتاری‌ها از پای در می‌آیم، تنها درمان دردم اوست؛ اما فاجعه اصلی زمانی رخ می‌دهد که خودِ او که تنها مایه آرامش و درمان من است، دچار رنج و بلا شود.

ای آسمان و ای سرنوشت، یک عمر گریه و زاری کردم؛ بنابراین شایسته نیست که آن دردانه و عزیزِ دلِ من، از چشم‌های گریان من بیفتد و رابطه‌مان از هم گسسته شود.

می‌ترسم که معشوق زیبای من، در نتیجه‌ی ظلمی که به من روا داشته، به عنوان تاوان و مکافات، خود گرفتار درد عشق و جدایی شود.

چشم امید من به دست‌یابی به گوهر مراد و آرزوهایم بسته شده است و آنچه از چشمانم بر دامانم می‌ریزد، دیگر اشکِ عادی نیست، بلکه قطرات ناامیدی و شکست آرزوهای من است.

من که دیگر هیچ اشتیاق و انگیزه‌ای برای سر و سامان دادن به زندگی خود ندارم، پس چگونه ممکن است چرخ گردون (روزگار) به فکر سر و سامان دادن به وضع من باشد؟

ای شهریار، اگر آن پری‌رویِ زیبا، دفتر اشعار (دیوان) مرا به دست بگیرد و بخواند، یقیناً از شدت ندامت و پشیمانی بابت کارهایش دیوانه خواهد شد.