گزیدهٔ غزلیات

شنیده‌ام که تو به شاهان و بزرگانِ عالم عشق، تاج پادشاهی می‌بخشی؛ من نیز برای رسیدن به تاجِ عشقِ تو، خود را شایسته می‌دانم و تشنه و محتاجِ عنایت تو هستم.

تو پادشاه‌پروری و تاج‌بخشی و من پادشاهِ سرزمین شعر و سخنم؛ به برکت وجود تو و سایه لطف توست که من تاجی بر سر دارم که از درخشش خورشید نیز تابناک‌تر است.

ای هنرمند، آرشه را بر سیم‌های سازت بکش و آن را آماده کن؛ چرا که تیرهای لشکرِ غم، قلب مرا نشانه گرفته‌اند و تنها موسیقی توست که می‌تواند این غبار غم را بزداید.

اگر تو رهرو و مسافرِ راه عشق هستی، باید به پیر و مرشد خود تکیه کنی؛ چرا که بزرگان گفته‌اند آغازِ قمارِ عشق را باید زیر نظر استاد و پیرِ کارکشته (لیلاج) انجام داد.

زمانی که به نوای ساز تو گوش می‌سپارم، از شوقِ موسیقی به آسمان‌ها و عالم بالا سفر می‌کنم؛ چرا که آن لحظه‌ای که به وصالِ هنرِ تو می‌رسم، کمتر از شبِ معراجِ پیامبر و رسیدن به عالم قدس نیست.

من هرگز زبان شعرم را به مدح و ستایشِ کسی آلوده نکرده‌ام، اما ساز و نوای تو به قدری والاست که طبیعتِ شاعرانه مرا وادار به کرنش و ادایِ حقِ ستایش کرده است.

ای پادشاهِ زیبایی و هنر، برای تکیه‌گاه و حمایتِ تو، شایسته است که از قلبِ پاک و زلالِ خودم (سینه سیمین)، تخت و سریری از مرمر و عاج بسازم.

به پیروی از پند خواجه (حافظ)، اگر بخواهم از جامِ میِ عشق دوری کنم، در میانِ گل‌های لاله و طبیعتِ بهاری، باید دردِ بی‌عشقیِ مرا درمان کنید.

در دورانِ توست که موسیقی به اوج کمال و زیبایی می‌رسد؛ درست همان‌طور که در زمانِ شاعرِ بزرگ، شهریار، شعر به اوجِ رواج و شهرت رسید.